Μούσα ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ ο θρίαμβος του ανθρωπίνου πνεύματος

Αυτό το έργο προέρχεται από τη συλλογή του αρχείου Carol M. Highsmith στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα» Καρλ Μαρξ
Τη ζωγράφιζαν να φορεί μάσκα τραγωδίας, θυμωμένη, δαφνοστεφανωμένη με σκήπτρο, ρόπαλο στα χέρια και την επιγραφή: «Μελπομένη Τραγωδίαν».
Η Μούσα αυτή έχει συναντήσει και υπερνικήσει την τραγωδία. Ενώ μέσα από τις καταστροφές η Μελπομένη έχει δει την τραγωδία σε όλες της τις μορφές, μέσα από αυτή την τραγωδία βοηθά να προβάλει ο θρίαμβος του ανθρώπινου πνεύματος. Θα λειτουργήσει ως οδηγός, για να εμπνεύσει τον άνθρωπο να αντεπεξέλθει την καταιγίδα.

Στις αγγειογραφίες συχνά απεικονίζεται κοντά στον Διόνυσο με μία τραγική μάσκα και φορώντας κοθόρνους, υποδήματα που παραδοσιακά φορούσαν οι τραγικοί ηθοποιοί. Συχνά επίσης κρατά μαχαίρι ή ρόπαλο (κορύνη) στο ένα χέρι και την τραγική μάσκα στο άλλο. Στο κεφάλι της απεικονίζεται να φορά στέμμα από κυπαρίσσι. Ενίοτε φέρει και ξίφος (επίδειξη θεατρικών παραστάσεων)

Ο μαύρος κύκνος της ανθρωπότητας

«Ποτέ μη λες ποτέ» Τζέιμς Μποντ
Ο μαύρος κύκνος είναι ένα βιβλίο του λιβανέζου ελληνικής καταγωγής Τάλεμπ, αντί πλατωνικού, κρυφό αριστοτελικού συγγραφέα, που συγκαταλέγεται στα 12 σπουδαιότερα βιβλία μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τι μας λέει ο μετανοών κ. «Σμιθ» και πρώην πράκτορας της Wall Street με το παράδειγμα της γαλοπούλας;
Η εκδήλωση του γεγονότος είναι μια έκπληξη (για τον παρατηρητή). Αυτό σημαίνει πως για έναν άλλο παρατηρητή πιθανώς είναι προδιαγεγραμμένο το συμβάν. Για παράδειγμα ένας εκτροφέας πτηνών γνωρίζει ότι μετά από 1.000 ημέρες θα σφάξει μία γαλοπούλα. Για την ίδια την γαλοπούλα όμως η 1000οστή ημέρα είναι ένας μοιραίος μαύρος κύκνος που ακολουθεί μία απολαυστική ζωή 999 ημερών.

Για να μην επαναλαμβάνουμε την ιστορία, ούτε σαν τραγωδία, ούτε σαν φάρσα χρειάζεται να την κατανοήσουμε με σοφία και αυτογνωσία, θεραπεύοντας το παρελθόν και κλείνοντας τις μαύρες τρύπες των μαύρων κύκνων από το πιθάρι των Δαναίδων, την συνεχή απώλεια ενέργειας με ανακεφαλαίωση και σωστή οικονομία.

Αστραία

Το δράμα του Έλληνος

Οιδίπους ή Τηλέμαχος

Αναζητώντας τον πατέρα

Η τραγωδία είναι δραματικό είδος ποιητικού λόγου που εμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Η Μούσα που την αντιπροσωπεύει είναι η Μελπομένη. Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στο έργο του Περί Ποιητικής (1449b-1450b) δίνει τον εξής ορισμό της τραγωδίας:

«ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι᾽ ἀπαγγελίας, δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.»

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Ο λεπτολόγος, φιλοαμέριμνος φίλος των αινιγμάτων αποτραβήχτηκε σε κάποια γωνιά των Άλπεων με πνεύμα κορεσμένο από λεπτότητα και μυστήριο, συλλογισμένος και ξέγνοιαστος κατέγραψε στον πυρήνα αυτού του βιβλίου τους στοχασμούς του για τους Έλληνες και πως η τραγωδία γεννήθηκε από το πνεύμα της μουσικής. Η προσδιοριστική αιτία αυτού του πολυσυζητημένου βιβλίου είναι ένα προσωπικό πρόβλημα και το μαρτυρά η εποχή που το συνέλαβα το 1870, λέει ο Φρείντρικ Νίτσε και συνεχίζει:

Οι Έλληνες και το πνεύμα της τραγωδίας. Απ όλες τις τέχνες συνεχίζει, η τελειότερη, η ωραιότερη, η πιο δικαιολογημένα αξιοζήλευτη, η γοητευτικότερη, εκείνη που σε συνεπαίρνει περισσότερο στην ζωή είναι η Ελληνική τέχνη. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να φανταστούμε τους Έλληνες όσο καιρό δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα: Τι είναι το διονυσιακό πνεύμα; Θα έχουμε επιτελέσει αποφασιστικό βήμα σχετικά με την αισθητική επιστήμη όταν φθάσουμε όχι μόνο στο λογικό συμπέρασμα αλλά στην άμεση βεβαιότητα αυτής της ιδέας: Πως η προοδευτική εξέλιξη της τέχνης είναι το αποτέλεσμα του διπλού χαρακτήρα του Απολλώνειου και Διονυσιακού πνεύματος και πως ακριβώς γεννιέται η ζωή από την δυαδικότητα των δύο φύλων ανάμεσα στην αέναη πάλη με περιοδικές προσεγγίσεις. Τα ονόματα αυτά τα δανειζόμαστε από τους Έλληνες που έκαναν νοητή στον στοχαστή την απόκρυφη και βαθειά σημασία τους για την τέχνη όχι με αφηρημένες έννοιες αλλά με την βοήθεια των εκφραστικών μορφών των θεών τους. Με αυτές τις δύο θεότητες των τεχνών με τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο συνδέεται η γνώση μας που εκδηλώθηκε στον Ελληνικό κόσμο.

Ο Απόλλων ωσάν θεοποιημένη μορφή της αρχής της εξατομίκευσης, που εντός της μόνο εκπληρώνονται οι αιώνιοι σκοποί ης πρωταρχικής μονάδας, απαιτεί μέτρο για να μπορεί να προάγεται η αυτογνωσία το γνώθι σαυτόν. Η Ελληνική τραγωδία στην αρχαιότερη μορφή της είχε μοναδικό αντικείμενο τα βάσανα του Διόνυσου και ήταν ο μοναδικός ήρωας επί σκηνής εμφανιζόμενος με πλειονότητα μορφών υπό το προσωπείο του αγωνιζόμενου ήρωα και ταυτόχρονα βρίσκεται περιπλεγμένος στα πλοκάμια της ατομικής βούλησης. Φανερώνεται ως άτομο εκτεθειμένο στην πλάνη, λεία του πόθου και της οδύνης. Και αν παρουσιάζεται με αυτήν την ακρίβεια και διαύγεια, οφείλεται στον Απόλλωνα, τον ονειροκρίτη, που αποκαλύπτει στον χορό την διονυσιακή του υπόσταση. Ο Διόνυσος διαμελίζεται από τους Τιτάνες και αυτός ο διαμελισμός μπορεί να παραβληθεί με μια μεταμόρφωση σε αέρα νερό γη και φωτιά. Από το χαμόγελο του παιδιού γεννήθηκαν οι θεοί και από τα δάκρυα του οι άνθρωποι. Ο Απόλλων ορθώνεται μπροστά μου ως το πνεύμα της αρχής της εξατομίκευσης που μόνο πραγματικά μπορεί να διεγείρει την λυτρωτική ευδαιμονία στην μεταμορφωμένη πραγματικότητα, ενώ στη μυστικοπαθή κραυγή αγαλλίασης του Διόνυσου θραύεται ο ζυγός της εξατομίκευσης και διάπλατα ξανοίγεται ο δρόμος προς τις γενεσιουργές αιτίες του Όντος προς τα μυστικά τρίσβαθα των πραγμάτων.

Η διονυσιακή τέχνη θέλει να μας πείσει για την αιώνια χαρά που είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξη. Μόνο που δεν πρέπει να την αναζητούμε στις φαινομενικότητες αλλά πίσω από αυτές. Η ιστορία των αρχών της Ελληνικής τραγωδίας μας αποκαλύπτει με πάμφωτη ακρίβεια πως το έργο της τραγικής τέχνης των Ελλήνων γεννήθηκε από το πνεύμα τη μουσικής. Είναι σχεδόν αναγκαίο να ανασυγκροτήσουμε επισταμένως την προεξέχουσα δύναμη της μουσικής ενέργειας για να νιώσουμε κάτι από την υπέρτατη παρηγοριά που είναι το ιδιάζον κάθε αληθινής τραγωδίας. Η Ελληνική τραγωδία δεν τελειώνει όπως οι άλλες τέχνες της αρχαιότητας: Πεθαίνει αυτοκτονώντας και το τέλος της αυτό είναι συνέπεια αδιέξοδης σύγκρουσης και αυτό τα τέλος είναι τραγικό. Μαζί με την τραγωδία ο Έλληνας έχασε την πίστη του στην αθανασία και δεν απαρνήθηκε την πίστη τους σε ένα ιδεώδες παρελθόν αλλά επίσης την πίστη του σε ένα ιδεώδες μέλλον. Γέρος ξέγνοιαστος και ιδιότροπος ταιριάζει στον γηρασμένο Ελληνισμό. Η ιδιοτροπία η φαντασιοκοπία είναι τα είδωλα του και η τάξη των δούλων που κυριαρχεί. Αν μπορούμε ακόμη να μιλάμε για Ελληνική γαλήνη πρόκειται στο εξής για την γαλήνη του δούλου. Η εξαφάνιση του διονυσιακού πνεύματος διαπιστώνουμε ότι αποκαλύπτει την συνάφεια ανάμεσα στην εξαφάνιση τους στην παράδοξη τροποποίηση του και στον εκφυλισμό του Έλληνα που ίσαμε με τώρα παραμένει ανεξήγητος.Τι ελπίδες μπορούν να αναγεννηθούν από την προοδευτική αφύπνιση του διονυσιακού πνεύματος;Ποια θα ήταν η δύναμη της προστατευτικής γοητείας του Απόλλωνα αν δεν ήταν ικανός να διεγείρει εντός μας ως και αυτή την πλάνη και αν το διονυσιακό στοιχείο δεν ήταν αληθινά σε θέση να μεταρσιώσει τα αποτέλεσμα του και αν η μουσική δε ήταν ουσιαστικά η αντιπροσωπευτική τέχνη του απόλλωνειου θέματος;

Η μουσική και ο τραγικός μύθος είναι εξ ίσου η έκφραση της διονυσιακής ικανότητας ενός λαού και είναι αδιαχώριστα. Παντού βλέπουμε τις διονυσιακές δυνάμεις να ανορθώνονται βίαια, πρέπει και ο Απόλλωνας όμοια τυλιγμένος σε ένα σύννεφο νάχει κατέβει και να βρίσκεται ανάμεσα μας και μια προσεχής γενιά θα θωρήσει το δίχως άλλο τις λαμπρότερες εκδηλώσεις της περίκαλλης δύναμης του. Η αναγκαιότητα της δράσης αυτής της δύναμης θα επιβαλλόταν στον καθένα διαισθητικά αν θα μπορούσε να νιώσει τον εαυτό του μεταμορφωμένος έστω σαν όνειρο σε μια αρχαία Ελληνική ύπαρξη. Στο ίσκιο των ψηλών ιωνικών κολώνων απέναντι σε ένα ορίζοντα, με καθαρές γραμμές μεταμορφώνεται σε ένα ακτινοβόλο μάρμαρο κυκλωμένος από ανθρώπινα όντα με μεγαλόπρεπα αναστήματα με χαριτωμένες κινήσεις που μιλούν χειρονομώντας ρυθμικά μια αρμονική γλώσσα, δε θα αναγκαστεί στο θέαμα αυτού που ξεχειλίζει της αιώνιας ομορφιάς να υψώσει τους βραχίονες του προς τον Απόλλωνα και να κραυγάσει.

Τρισμακάριστε λαέ των Ελλήνων! Τι δύναμη θα είναι για σας η δύναμη του Διόνυσου αν ο θεός της Δήλου κρίνει αναγκαίο να μεταχειρίζεται τέτοιες γητειές για να γιάνει πάνω σας την διθυραμβική σας μέθη.Και ένας αθηναίος γέροντας θα απαντούσε στηλώνοντας πάνω του το υπέροχο βλέμμα του Αισχύλου: Πόσο θα υπέφερε αυτός ο λαός για να μπορέσει να γίνει τόσο ωραίος! Και τώρα συντρόφεψε με στην τραγωδία και έλα μαζί μου να θυσιάσουμε στο βωμό των δύο θεοτήτων.

Τάδε έφη Νίτσε

Εμείς τι λέμε;;;;

Αστραία

Τα προσόντα του σταθμάρχη και τα ελαττώματα της εξουσίας


Όταν συμβαίνουν οι τραγωδίες
….εμείς κοιτάζουμε τα τρένα της ιστορίας να φεύγουν χωρίς εμάς στη ροή της εντροπίας

Αυτά είναι τα προσόντα για την πρόσληψη ενός σταθμάρχη:
Απολυτήριο Λυκείου ή υψηλότερος τίτλος
Γνώση χειρισμού Η/Υ
Καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας
Να μην έχουν συμπληρώσει το 42ο έτος της ηλικίας τους
Αν και για να μπει κάποιος στον ΟΣΕ δεν θα πρέπει να είναι παραπάνω από 42 ετών, δεν ισχύει το ίδιο σε περίπτωση που αναβαθμιστεί η θέση του.

Ποια είναι «τα προσόντα» των πρωθυπουργών των προέδρων των υπουργών των βουλευτών των αρχιεπισκόπων των μητροπολιτών που κυβερνούν αυτή τη χώρα ελέω Θεού και την έχουν φέρει σε αυτό το χάλι και από ποιον να ζητήσουμε ευθύνες; Από το σταθμάρχη ή, από τον Θεό; Ανθρώπινο ή λάθος θεϊκό;
Τα τυπικά προσόντα της εξουσίας και των θέσεων εξουσίας είναι κυρίως τρία ( η γνωστή αγία τριάδα ):
1.Τα λεφτά, να έχεις λεφτά, όχι απαραίτητα δικά σου, μπορεί να είναι και δανεικά ή διασυνδέσεις με κέντρα χρηματοδότηση τραπεζικά.
2.Οι διασυνδέσεις με τα ίδια κέντρα παρα εξουσίας και τα κονέ, τα επικοινωνιακά τρικ και χαρίσματά της κακιάς ώρας. Να τους κάνεις τα χατίρια και να προσκυνάς συνεχώς στα τέσσερα.
3.Η γονική παροχή. Να είσαι γιος εγγονός πρώην πρωθυπουργού ή προέδρου, μπατζανάκης κουμπάρος και λοιπά


Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν, το πρωί τα βγάζουμε το βράδυ τα βάζουμε;;;;
Με αυτά τα “προσόντα” της εξουσίας και των διορισμένων σταθμαρχών της, καμία Πολιτεία δεν μπορεί να λειτουργεί δίκαια και σωστά. Μόνο η εντροπία αυξάνει σταθερά στον θερμοδυναμικό θάνατο όλων μας.
Η λύση είναι μια:
Πραγματικά προσόντα προτερήματα και αξιοκρατία, ο σωστός άνθρωπος στην κατάλληλη θέση να κάνει σωστά την εργασία του και υπεύθυνα.
Παραδείγματα προσόντων και μειονεκτημάτων.
Άνθρωποι και κόμματα που χρωστούν και έχουν οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία είναι ακατάλληλοι για πρωθυπουργοί και για την πολιτική ηγεσία.
Αρχιεπίσκοποι και μητροπολίτες που είναι υπεύθυνοι για την πνευματικότητα αυτού του τόπου και περιφέρουν Άγιες Ζώνες, κάστανα και λείψανα κατεβάζοντας το νοητικό επίπεδο του ποιμνίου είναι υπεύθυνοι για αυτήν την έλλειψη και τη φτώχεια του πνεύματος.
Προσκυνημένοι πρόεδροι που προσκυνούν ή περιφέρονται σαν ανθοδέσμες και γλάστρες πετώντας άνθη και λουλούδια είναι ακατάλληλοι για την πρώτη θέση αυτής της χώρας.
Δικαστές διορισμένοι κολλητοί κομμάτων που πάνε όπου φυσάει ο άνεμος της κομματοκρατίας είναι επίορκοι για αυτή τη θέση της δικαιοσύνης
Μεγαλοδικηγόροι που φτιάχνουν συνέχεια νόμους είναι περιττοί για τη δικαιοσύνη.

Οικονομολόγοι χωρίς καμία εμπειρία παράδειγμα υγιούς επιχείρησης είναι παρωδία για την πραγματική οικονομία που ποτέ δεν είναι θεωρία αλλά, ΠΡΑΞΗ με ουσία.
Γιατροί σε μια κατάσταση της δημόσιας υγείας είναι επικίνδυνοι σε ένα σύστημα που βαθιά νοσεί.
Καθηγητές που δίνουν τα πτυχία σε αυτούς τους ανθρώπους είναι ανάξιοι δάσκαλοι.
Και οι λαοί, ο λαός που επιτρέπει σε αυτούς τους ανάξιους ανθρώπους να κατέχουν θέση εξουσίας, που τους ψηφίζει , τους προσκυνά, τους χειροκροτεί, που παρακολουθεί ελεεινά εμετικά θεάματα TV, χαζοχαρούμενους τηλεπαρουσιαστές και ξεμωραμένες τραγουδίστριες είναι υπεύθυνος για αυτές τις τραγωδίες.

Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες τους…στο χρόνο που απομένει, σε ένα έρημο από φαιάς ουσίας, σταθμό τρένων, που σε λίγο ……κανείς δεν θα μας περιμένει.

Αστραία

Τα τραίνα της εθνικής μας μοναξιάς και τραγωδίας

και το τραγικό δυστύχημα στη κοιλάδα των Τεμπών

Οι αιτίες οι ευθύνες και οι αφορμές της τραγωδίας:
1.Οι κακές κυβερνήσεις της Ελλάδος
2.Η έλλειψης πρόνοιας πρόληψης και παιδείας
3.Η φτωχοποίηση της Ελλάδος
4.Η μεγάλη διαφθορά και η αναξιοκρατία
5.Οι χειρότεροι ανεύθυνοι άνθρωποι στις υψηλές υπεύθυνες θέσεις της Πολιτείας

Ο κ. Κατσιούλης, ο οποίος υπέβαλε την παραίτησή του στις 27 Απριλίου καταγγέλλει μεταξύ άλλων τη μην τήρηση των φυσικών αντικειμένων των συμβάσεων, γεγονός το οποίο επιφέρει σημαντικές καθυστερήσεις στα έργα. Επιπλέον, μίλησε για τη δυνατότητα κίνησης αμαξοστοιχιών με ταχύτητα 200 χιλιομέτρων την ώρα σε συγκεκριμένο τμήμα του δικτύου, το Οινόη – Τιθορέα, «χωρίς σε αυτό να υπάρχει καμία ένδειξη της κατάστασης της γραμμής, ακόμα και θραύση αυτής’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ασφάλεια κυκλοφορίας των τρένων».

Τα σημεία με τα οποία διαφωνεί και καταγγέλλει

Τη μη τήρηση του φυσικού αντικειμένου της σύμβασης 717 και του τρόπου υλοποίησης του ETCS στα τμήματα Αχαρνές – Οινόη, Δομοκός — Λάρισα και Λάρισα — Πλατύ, διότι καταργούνται συμβατικά δρομολόγια και συμβατικές ενδείξεις φωτοσημάτων.
Τη μη τήρηση του φυσικού αντικειμένου της σύμβασης 717 με την αναίτια αποξήλωση των εν λειτουργία (χρηματοδοτούμενων με ευρωπαϊκά κονδύλια) υφιστάμενων συστημάτων αλληλεξάρτησης στους Σ. Σ.Τανάγρα, Ελεώνα, Θήβα, Σφίγγα, Αλίαρτο, Αλαλκομενές, Λιβαδειά, Δαύλεια και την αντικατάστασή τους με ένα σύστημα αλληλεξάρτησης, διότι επιφέρουν τεράστιες καθυστερήσεις στη σύμβαση του ETCS επί γραμμής
Την κακοδιαχείριση της σύμβασης ανάταξης της σηματοδότησης στο τμήμα Δομοκός — Λάρισα και τις τεράστιες καθυστερήσεις που αυτή ακόμα επιφέρει στη σύμβαση του ETCS επί γραμμής
Τη μη τήρηση του συμβατικού αντικειμένου της σύμβασης 717 στο τμήμα Οινόη — Τιθορέα με την κατάργηση της συμβατικά προβλεπόμενης τμηματοποίησης της γραμμής και την αντικατάσταση των συμβατικά προβλεπόμενων κυκλώματων γραμμής με μετρητές αξόνων, διότι με την υλοποίηση του ETCS θα επιτρέπεται η κυκλοφορία των τρένων στο εν λόγω τμήμα με 200Κm/h, χωρίς σε αυτό να υπάρχει καμία ένδειξη της κατάστασης της γραμμής, ακόμα και θραύση αυτής’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ασφάλεια κυκλοφορίας των τρένων.
Τις δεσμεύσεις προς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως προς την αποπεράτωση του ETCS τον Οκτώβριο του 2022, δεδομένου ότι η παράταση της σύμβασης ανάταξης της σηματοδότησης (Σ.717) λήγει το Μάιο του 2022, χωρίς να έχει σημειωθεί πρόοδος στην εξέλιξή της.

Η επιστολή παραίτησης ΕΔΩ

Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο …..της θλίψης και της εθνικής μας μοναξιάς και τραγωδίας

Αστραία